તબિયત વધુ બગડે ત્યારે દવાખાને દાખલ કરતા.

ગિરનારથી આવેલા સાધુએ  બંધાણી પૃથ્વીરાજ બાપુ ને બોધ આપવા એક પ્રયોગ કર્યો!,

સાધુ પૃથ્વીરાજ બાપુ ના ઘેર ગયા.

બાપુને બહાર બોલાવ્યા.

એક ગધેડાની સામે એક બાલટી માં પાણી ભર્યું ને એક બાલટી માં દારૂ ભર્યો.

ગધેડાએ પાણી પીધું, દારૂ ના પીધો!

સાધુએ બાપુ ની સામે જોઈ પૂછ્યું, ‘શું શીખ્યા બાપુ?’

બાપુએ આંખ ઝીણી કરી સાધુની આસપાસ ઉભેલા લોકો સામે જોઈ કહ્યું, ‘ગધેડાઓ આટલું નથી સમજતા! જે દારૂ ન પીવે તે ગધેડો કહેવાય!’ આટલું બોલી બાપુ દારૂની બાલટી ઉપાડી ઘરમાં લઇ ગયા!!!

‘દૂધ લસ્સી પીવો,

મટન મચ્છી ખાઓ,

અરે દાળભાત ખાને વાલે,

મેરે જૈસે મસલ બનાઓ!!’

કહી ગુજરાતી ને પોતાના હાથના મસલ (બાઈસેપ્સ) બતાવે છે.ગુજરાતી બંધ બારી ખોલવા જાયછે પણ ખુલતી નથી.

પંજાબી એક હાથે બારી ખોલી નાખેછે પાછો ફરી બોલેછે:,

‘દૂધ લસ્સી પીવો,

મટન મચ્છી ખાઓ,

અરે દાળભાત ખાને વાલે,

મેરે જૈસે મસલ બનાઓ!!’

કહી ગુજરાતી ને પોતાના હાથના મસલ (બાઈસેપ્સ) બતાવે છે.ગુજરાતી ગમ ખાઈ જાયછે.

ગુજરાતી ઉભો થઇ ઇમરજન્સી સાંકળ ખેંચવા ખાલી ખાલી પ્રયત્ન કરેછે, પછી કહેછે આપણાથી ન ખેચી શકાય બહુ કડક છે!

પંજાબી એક હાથે ઇમરજન્સી સાંકળ ખેંચી નાખેછે.

ટ્રેન ઉભી રહેછે.

ટી. સી. આવેછે.

ઇમરજન્સી કોણે સાંકળ ખેંચી? પંજાબીએ હાથના મસલ બતાવી કહ્યું, ‘મૈને ખીચી!’

ટી. સી. પંજાબી ને પકડી લઇ જાયછે.

ગુજરાતી બારીમાંથી પંજાબીને કહેછે:,

દાળભાત ખાઓ,

બ્રેન મેં બુદ્ધી લાઓ,

ઓં મટન મચ્છી, લસ્સી ખાને વાલે!

કહી ગુજરાતી ને પોતાના માથે હાથ મૂકી મગજ બતાવ્યું!!!

દુકાનદાર(સેલ્સમેન): સર સાતસો રૂપિયા થશે.

ગ્રાહક:ભલે ચાલશે.

દુકાનદાર: સર સાતસો રૂપિયા ફક્ત ફ્રેમના, કાંચ ના બસ્સો બીજા થશે.

ગ્રાહક:વાંધોનહીં ચાલશે.

દુકાનદાર: સર બસ્સો રૂપિયા ફક્ત એક કાંચ ના, બંને ના ચારસો બીજા થશે.

ગ્રાહક: થોડો વિચાર કરીને, ચાલશે. દુકાનદાર: સર મજુરી ના આમતો બસો થાય પણ આપણા સબંધ ના લીધે દોઢસોજ ગણીશ!

ગ્રાહક: થોડો ચમકીને જવાબ આપવામાં વાર કરેછે.

દુકાનદાર: સર ચશ્માંનું બોક્ષ્ તથા ઈમ્પોર્ટેડ ચશ્માં લૂછવાનું કપડું તદ્દન ફ્રી આપશુ! આપના ચશ્માંસ્પેશિઅલ હોવાથી અમદાવાદ બનાવવા મોકલશું, કુરિયર નો ચાર્જ સબંધ ના લીધે મારાથી નહિ લેવાય!

ગ્રાહક : ખુશ થઇ હા પાડેછે!

ડો. ભરત મકવાણા ‘મિત્ર’

‘યાદ’ ખાસ કરીને  કેટલીક જૂની અને હદયને ઝંકૃત કરી ગયેલી યાદ કે જેની કીમત કે માપ  ભૌતિક રીતે ન હોવા છતાં આપણા માટે બહુમૂલ્ય હોયછે.અહીં આવીજ કોઈ ‘યાદ’ કોઈને યાદ અપાવવા નો પ્રયાસ થયેલ છે..

.     .નબળી કાયા ડગમગે શ્વાસ
.     .દુબળી આંખે ટમટમે આશ,

દિલની આશે મન કેરે ટેકે..,
પહોંચ્યાં મુજ પાસ તારે ટેકે

.     .પ્રભુજી દિશે બેઠકે સામી.

દીપતી કેવી આંખની દીવી,
દિલમાં જાણે પ્રગટે પ્રીતિ..,

.     .ઓસડીયે જો ખેવના ભરી,
.     .કુદરત થકી ચેતના નવી,

દુઃખથી ભર્યા તેના તનમાં,
ભરીદે આશ તેના મનમાં.,.

.     .પ્રભુજી દિશે બેઠકે સામી.

દિલની મારી અટારી ખુલે,
શ્રધાથી ભરી લહેરી ઝૂલે,

.     .નિર્જીવ મુર્તી પૂજવા કાજે,
.     .મંદિર જવા મનના માને,

આંખે ભર્યા હેતના આંસુ,
જયારે ઠર્યું અંતર તારું.,

.     .પ્રભુજી દિશે બેઠકે સામી!

ડૉ.ભરત મકવાણા ‘મિત્ર’’

તબીબ ના વ્યવસાયમાં સતત નજર સામે રહેતા માંદા,નબળા,ક્યારેક ગંદા દરદી મા ભગવાન નો વાસ છે અને ભગવાન સ્વયમ સામે આ રૂપમાં આવ્યાછે તે ભાવ હોયછે ત્યારેજ દરદી ની સાચ્ચી સારવાર શક્ય બનેછે!

ભીતરમાં મને ભાંગીને,નીંદ વેરી કરી ગયું,

જાગતા જિંદગીમાં ક્યારેય નહોતું સમજાયું,

એક સપનું મને આજ બધી વાત કહી ગયું!!

ડૉ.ભરત મકવાણા-‘મિત્ર’

આરસીની સામે ઉભેલો એ નહિ, ‘હું’

આરસીમાં ઊંડે દેખાતો એ નથી, ‘હું?’

વચ્ચેના આ મોટા જગમાં ખોવાયો,‘હું’

દેખાઉં છું મને સામેજ તો છું ક્યા,‘હું?’

ઓગળ્યો હું ક્યાંક છતાંય ન જાણું,‘હું!’

સમજુ શું એવું કે,મુજથી જ છુપાયો.‘હું?’

ડૉ.ભરત મકવાણા-‘મિત્ર’

મિત્ર:સામેના નાળીયેરી ના ઝાડ પર ચઢી જા!

સાંતા નાળીયેરી ના ઝાડ પર લટકતા બોલ્યા ‘આભાર! મિત્ર એન્જીનીયરીંગ કોલેજ ની બધીજ સ્ટુડન્ટ્સ દેખાણી!’

મિત્ર:હવે મેડીકલ કોલેજ ની સ્ટુડન્ટ્સ જોવીછે?

સાંતા: હા! ….હા!…….જરૂર!!.,

મિત્ર: તો હવે નાળીયેરી પર થી હાથ છોડી દે!!!!..